HÚN ER FALLIN FRÁ ,EN SKILUR EFTIR SIG ÓGLEYMANLEG LÍFSINS SPOR!

Hér kemur ævisögu ljóð eftir Ingibjörgu Sigurðardóttur  frá Kálfshamarsvík.Hér er ort um Alþýðukonuna  Sínu í Urðarseli sem mátti þola bæði sætt og súrt.

           Sína í Urðarseli.

 

Ein hún býr í Urðarseli

öllu fjarri vinarþeli

Sína gamla,særð og þreytt.

Börnin hennar burtu farin,

bóndinn dáinn,   frændaskarinn

um hana hirðir ekki neitt.

 

Kvölds í húmið hljóð hún starir.

hrynja tárin fyrr en varir,

lífsins sjónleik lítur hún:

Á því sviði sér hún alla

sína ævi,rísa og falla,

æskudags frá efstu brún.

 

Yngismey á æskuvori

ötul vann hún létt í spori

heima,sveitasetri á.

Dreymdi þá um framtíð fríða,

fegursta sem draumar sníða,

átti hreina ástarþrá.

 

Draumaprins í dagsins ljósi

djarfan fann hún, prýddan hrósi,

honum gaf hún æskuást.

Þeirra leiðir þurftu að skilja,

þó tókst henni vel að dylja

harma sína er heimur brást.

 

Síðan giftist sómamanni,

saman reistu bú í ranni,--

en æskuástin aska var.

Heimilið varð hennar vígi,

hjartans glóðar-arinn hlýi

ótal geisla öðrum bar.

 

Brátt þeim fæddist fjöldi niðja,

fór að þyngjast starfsins iðja.

Erfið urðu ævikjör.

Fátækt sár í fullu veldi

fjötra þunga á þau felldi,

aflið þvarr og æskufjör.

 

Ein hún vakti oft um nætur,

á ungu barni hafði gætur.

Móðurástin mildar allt.

Eftir dagsins störfin stóru

stöðugt hljóðar vökur fóru.

Huldu tárin húmið svalt.

 

Gestur hver sem kom í kotið,

kærleiksrausnar fékk þar notið,

öllum, vildi hún gjöra gott.

Hún var rík af hjartans gæðum,

hlúði að sönnum manndóms-glæðum,

um það báru verkin vott.

 

Fórnir hennar fáir vita,

farsæl bar hún dagsins hita,

fékk þó jafnan lítil laun.

Drjúgan skerf til dáða lagði,

dul um ævikjörin þagði,

brosti jafnt í blíðu og raun.

 

Börnin hennar burtu fóru,

brátt þau hurfu í veröld stóru.

Söknuð móðurhjartað hlaut.

Hrum hún byggir hreiðrið tóma,

harða fellir lífið dóma

yfir hennar ævibraut.

 

Hlustar eftir hinzta kalli,

hyggur senn að tjaldið falli.

Lífsins sviðið lokast þá.

Þegar hana gröfin geymir,

góðri konu þjóðin gleymir.

Ævi hennar engir skrá.

 

Húmið felur hlið og dranga,

hendi krepptri strýkur vanga,

upphaf lífs er æði breytt.

Háttar hún senn í hlýja rúmið,

hjartans bænir líða í húmið.

Drottinn blessar barnið þreytt.

            -----------

 

Víða gerist sama saga,

svipað örlög verkum haga.

Misjafn vegur manna er.

Fátæk kona fjötrum vafin,

til frægðar verður aldrei hafin,

----þótt hún fórni sjálfri sér! 

 

 

 

ÁSTIN ER HÉR, Í LJÓÐI INGIBJARGAR SIGURÐARDÓTTUR FRÁ KÁLFSHAMARSVÍK.

 

 HVAÐ ER ÁST? 

Hvað er ástin ?  Aðeins von og tál?

Eða draumsýn,hverfult hjóm í sál?

Hvort er ástin aðeins töfravald?

Örskots-leiftur bak við hugans tjald?

Hvort er ástin  hvatir lágar manns,

hrjúf og snauð í ljósi sannleikans.

 

Nei ,ástin sönn er æðsta eðli manns,

eilíft ljósmagn,perla sannleikans,

lind, sem fegurð lífsins streymir frá,

lífið sjálft er hennar vegum á.

Ást er friðar-hugsjón hrein og glæst,

hennar merki blikar ávallt hæst.

 

Ást er guðdómsgeisli í mannsins sál,

gleðin hreina, er laus við svik og tál.

Ást er hafin yfir auð og völd,

yfir metorð,dóma og hefndargjöld.

Ást er alltaf ung og æskuhrein,

aldrei tíminn vinnur henni mein.

 

Ást er sælan hrein á himni og jörð,

hæst í göfgi, fórn og sáttar gjörð.

Aflið hennar ekkert sigrað fær,

ekki sjálfur dauðinn henni nær.

Hennar veldi er heilög Paradís,

hæst á kambi aldarinnar  rís

 

Móðurástin, ástir konu og manns,

ást í veldi bróðurkærleikans,

Andi Guðs er hennar eðli eitt,

ekkert getur hennar farveg breytt.

Ást er helgust hjartans tilfinning,

Hrein og fögur lífsins sameining.

 

Eðli lífsins ertu, ástin hrein,

ein þú getur læknað dýpstu mein.

Okkar heimur yrði bjartur þá,

ef allir gengju þínum vegum á.

Hvar er ástin?---Undra-aflið glæst,

al-lífskórónan, sem gnæfir hæst.

 

    Höfundur er Ingibjörg Sigurðardóttir Skáldkona  frá Kálfshamarsvík.                           

JÆJA KÆRU LANDAR,NÚ BREYTUM VIÐ TIL OG LESUM EITT LÍTIÐ LJÓÐ.

MÉR er oft hugsað til þess hvað við öll,höfum lítð vald yfir þessu líffæri sem staðsett er í munni okkar og kemur okkur oft í miður slæmar aðstæður. og það er þess vegna sem ég birti  þetta ljóð.                  

                           Gildi orðsins.

Af gnægðum hjartans mælir munnur,                                                                                                     mynda orðin sálargerð                                                                                                                           Öll þau speglar andans brunnur.                                                                                                      eru þau hugans dýra sverð.                                                                                                             Orðin birta eðli manns,                                                                                                                        illt og gott í fari hans. 

Góður maður gott fram setur                                                                                                              góðum sjóði hjartans frá.                                                                                                                    Göfugleikans gull hann metur                                                                                                        grandvör orð og sannleiks-þrá.                                                                                                  Tungan hlýðir hugsun manns,                                                                                                         hún er lykill sálar hans.

Vondur maður orðin illu                                                                                                                   ávallt lætur fús í té.                                                                                                                         Sína eykur syndavillu                                                                                                                      saurgar heilög andans vé.                                                                                                              Hver sem iðkar orðin ljót,                                                                                                                 allri blessun vinnur mót.

Því er vert að vanda tungu,                                                                                                            varhyggð rétta temja sér.                                                                                                               Gróðursetja í eðli ungu                                                                                                                    allt,sem manni þroska ber                                                                                                               Orðsins gildi gullvægt er,                                                                                                                    ef göfug hugsun saman fer!

              Höfundur 

           Ingibjörg Sigurðardóttir skáldkona,

            frá Kálfshamarsvík.